Moja lista: Piosenki, które zrobiły (i nadal robią) na mnie największe wrażenie

Pewnie każdy z Was ma takie piosenki. Zwłaszcza ci, którzy tak jak ja uważają się za wrażliwych na muzykę. Przez te kilkanaście lat, odkąd zaczęłam słuchać rocka i metalu różne piosenki robiły na mnie wrażenie. Niektóre już mi się znudziły, ale inne nawet po tych kilku czy kilkunastu latach wciąż wywołują ciarki na plecach albo wzruszenie. Jest to najczęściej "wina" melodii. Są takie melodie, które trafiają do mnie bardziej niż inne i myślę o nich: To właśnie to, co chciałam usłyszeć, choć nawet o tym nie wiedziałam.

I właśnie o tym chciałam napisać. Kiedy zaczęłam myśleć o takich utworach, lista zaczęła się powiększać do dość dużych rozmiarów, wybrałam więc utwory najbliższe mojemu sercu (kolejność przypadkowa). Na początku chciałam dodawać filmik do każdej pozycji z listy, ale wyszedłby post długi jakieś 5 metrów, więc zrezygnowałam. Poza tym podzieliłam post na dwa - ten jest o utworach, a drugi napiszę o wykonaniach na żywo czy akustycznych, które najbardziej mi się spodobały.

Sirenia - Dim Days of Dolor (2016)

Kiedyś napisałam, że zespoły z gatunku symfoniczny metal niezwykle często rozstają się ze swoimi wokalistkami. Lista takich zespołów jest długa, począwszy od Nightwish. Co jakiś czas dowiaduję się, że któryś ze znanych mi zespołów właśnie rozstał się ze swoją wokalistką. Chyba największym szokiem była dla mnie sprawa Leaves' Eyes i Liv Kristine, ponieważ w ostatnich latach bardziej polubiłam ten zespół.

Wacken 2016 - 5 sierpnia (oglądane online)

W Niemczech odbywa się co roku wiele rockowych i metalowych festiwali: Rock Am Ring, Rock Im Park, Wacken to tylko niektóre z nich. Niestety nigdy na żadnym nie byłam, ale w tym roku udało mi się obejrzeć transmisję na żywo z festiwalu Wacken - możliwość obejrzenia  koncertów była nowością i myślę, że wiele osób z niej skorzystało. Oczywiście nie może się to równać z obecnością na festiwalu i oglądaniem koncertów na żywo, ale fakt, że oglądam zespół w tym samym momencie, kiedy rzeczywiście jest on na scenie ma w sobie coś fajnego. Poza tym lubię oglądać koncerty, więc pomyślałam, że jeśli będę miała czas, obejrzę choć kawałek transmisji.

Lacuna Coil - Delirium (2016)

Fanką Lacuna Coil jestem od dawna, zachwyciła mnie już pierwsza EP-ka zespołu zatytułowana po prostu Lacuna Coil EP wydana w 1998 r. i zawierająca przepiękny utwór Falling. Przemówił do mnie gotycki klimat nagrań i charakterystyczny głos Cristiny Scabbi. Comalies (2002) i Karmacode (2006) były już bardziej przebojowe i ostrzejsze oraz zapewniły zespołowi rozpoznawalność na całym świecie. Do tej pory uznawane są za najlepsze płyty tego zespołu. Na kolejnych wydawnictwach: Shallow Life (2009), Broken Crown Halo (2014) i Dark Adrenaline (2012), zespół za każdym razem robił krok do przodu, nie rezygnując z gotyckich, mrocznych inspiracji (choć czasem dodając popowe elementy).

Leaves' Eyes bez Liv Kristine

Kilka dni temu przeczytałam, że Liv Kristine nie śpiewa już w Leaves' Eyes i w tym samym tekście zaprezentowano nową wokalistkę. Czy tylko mi wydaje się dziwne? Pozostawię bez komentarza całą tę, dość niefajną, sytuację. Choć nowa wokalistka zapewne spisze się bardzo dobrze, ja pozostaję fanką Liv i dlatego dziś prezentuję jeden utwór z każdej płyty Leaves' Eyes, a że jestem przekorna, nie będą to single. Muzyka tego zespołu zawsze była mi bliska także ze względu na powiązania z mitologią nordycką i epoką Wikingów, które to tematy bardzo lubię.

Anneke Van Giersbergen & Arstidir - Verloren Verleden (2016)

Anneke Van Giersbergen (o której pisałam już wcześniej tutaj) najbardziej znana jest z The Gathering, choć w zespole nie śpiewa już od 2007 roku. To jedna z moich ulubionych wokalistek. Jej piękny, hipnotyzujący zwalił mnie z nóg od pierwszych dźwięków Leaves i trudno mi się zdecydować czy bardziej lubię ją we wcieleniu z płyty The Gathering - Mandylion (którą uwielbiam) czy z popowo-rockowo-akustycznych dokonań jak na przykład jej solowa płyta Pure Air. 

Leaves' Eyes - King of Kings (2015)

Leaves' Eyes jest ostatnio moim ulubionym zespołem metalowo-symfonicznym. Każda ich płyta bardzo mi się podobała i jak już pisałam w innym poście, cenię ich między innymi za konsekwencję w stylu przy jednoczesnym nie powtarzaniu tego samego na kolejnych płytach. Wydawało mi się, że niedawno zasłuchiwałam się w Symphonies of The Night - piątej płycie Liv i spółki, a już pojawiła się szósta: King of Kings.

Leaves' Eyes: kilka słów o zespole, czyli zachęta do przesłuchania ich nadchodzącej płyty pt. Kings of Kings

O Leaves' Eyes wspomniałam już kilka razy, m.in. przy pisaniu o mitologii nordyckiej (tutaj) czy moich ulubionych wokalistkach (tutaj). Pojutrze wychodzi ich nowa płyta zatytułowana Kings of Kings i tak bardzo nie mogę się doczekać, aż ją usłyszę, że muszę jeszcze raz wspomnieć o tym zespole :) 

Dark Sarah - Behind The Black Veil (2015)

Rok temu pisałam o solowym projekcie byłej wokalistki Amberian Dawn, Heidi Parviainen (ten post możecie przeczytać tutaj). Heidi postanowiła wydać płytę pod pseudonimem Dark Sarah i jak napisała na oficjalnej stronie, Behind The Black Veil jest koncept albumem opowiadającym historię pewnej kobiety, której mąż pozostawia ją przed ołtarzem dla innej. To wydarzenie zmienia ją, sprawia, że staje się silniejsza, ale odkrywa też swoją "ciemną stronę".

Nowe na playliście: Moonspell i Nightwish

Dzisiaj obchodzimy Święto Pracy, więc postanowiłam uczcić to pracując nad nowym postem ;) Poza tym pora też na krótką przerwę przed kolejnym odcinkiem Sonic Highways. Pewnie już zdążyliście się znudzić moimi spostrzeżeniami na temat Foo Fighters (ale jeszcze kilka odcinków przed nami!). Postanowiłam napisać kilka zdań na temat dwóch płyt, których słuchałam ostatnio i co do których mam mieszane uczucia, choć w sumie mi się podobają.

O Floor Jansen i Nightwish raz jeszcze

Pisałam właśnie inny tekst, kiedy wpadłam na nowy news na stronie Ultimate Guitar, gdzie często zaglądam na przykład w poszukiwaniu inspiracji na przykład na nowe posty na bloga. Dotyczył on Floor Jansen i Nightwish. Na początku miał to być krótki post na fanpage'u, ale miałam za dużo do napisania na ten temat. Pewnie niektórzy z Was mają już dość gadania o kolejnych wokalistkach Nightwish i tej całej wojny o to, która jest "najlepsza". Ja osobiście nigdy się w tę wojnę nie angażowałam i nawet nie zamierzam. Post będzie o czymś innym.

Amerykański Metal Symfoniczny

Od zawsze było tak, że to, czego słuchało się w Europie niekoniecznie przyjmowało się w Stanach Zjednoczonych (i odwrotnie). Wielu europejskich artystów marzy jednak o tym, żeby odnieść sukces za oceanem. Dlaczego tak bardzo im na tym zależy? Być może dlatego, że jest to ogromny rynek. Poza tym, europejskiemu artyście dość trudno jest się wybić w USA i pewnie dlatego uważane jest to za duże osiągnięcie. 

Podsumowanie 2014

Podsumowanie roku to ważna rzecz, bez niego mój blog byłby niekompletny. Zrobiłam je zarówno dla siebie, jak i dla Was. Myślę, że niespodzianek raczej nie będzie, jestem stała w uczuciach jeśli chodzi o muzykę, nie odkryłam też nic, czym nie podzieliłabym się już wcześniej, tak więc zapraszam na mój muzyczny przekrój roku 2014.

The Cranberries - przekrój przez twórczość

Skoro na Facebooku zdradziłam już, że ostatnio wciągnęłam się w muzykę The Cranberries, równie dobrze mogę też o tym napisać. Myślę, że większość z Was kojarzy ten irlandzki zespół chociażby jedynie za sprawą utworu Zombie z 1994 roku inspirowanego zamachem bombowym zorganizowanym przez IRA, w którym zginęło dwóch chłopców. Utwór stał się jednym z największych hitów zespołu m.in. dzięki przejmującemu, antywojennemu tekstowi oraz charakterystycznemu emocjonalnemu i często zadziornemu wokalowi Dolores O'Riordan, który stał się wizytówką zespołu. 

Dark Sarah

Po dawce popu wracam do metalu, i to do takiego który lubię najbardziej, czyli symfonicznego. Pod mrocznym pseudonimem Dark Sarah ukrywa się Heidi Parvainen - była wokalistka Amberian Dawn, która rozstała się z zespołem w listopadzie 2012. Pierwszy ich album (River of Tuoni) jest jednym z moich ulubionych w ogóle, jeśli chodzi o symfoniczny metal - mocny klasyczny wokal Heidi bardzo przypadł mi do gustu.

Within Temptation - Hydra (2014)

Oj naraził się zespół fanom ciężkiego brzmienia! Już poprzednia płyta, The Unforgiving, była odejściem od metalu symfonicznego, a Hydra robi nie krok dalej w tym kierunku, ale kilka kroków. Aż boję się myśleć, co będzie dalej!

Moja lista: Koncerty - Cz. I

Jak obiecałam w poprzednim poście, teraz będzie o koncertach. Obejrzałam ich trochę - w TV, na DVD czy online. Na kilku miałam okazję być, ale to już oddzielna historia. O moich ulubionych koncertach jeszcze nie pisałam, więc oto nadszedł ten czas.

Koncerty to ważna rzecz w życiu zespołu. Ktoś może pisać świetne piosenki, ale na żywo nie umieć porwać publiczności, czym nie przysporzy sobie fanów. Wiele znanych zespołów tak właśnie zaczynało karierę - grając koncerty i występując najpierw w małych barach, a potem przed coraz większą publicznością, która zachwycona zespołem "pomogła" mu w karierze. Koncert to nie tylko muzyka, czasem jest prawie widowisko ze światłami, ogniem i starannie zaplanowaną scenografią. Ze sceny powinno czuć się energię, to, że zespół gra dla fanów i dzięki nim. I nie ważne, czy zrobi wielkie show czy wyjdzie na scenę jedynie z gitarą akustyczną i w znoszonych ciuchach.

Jeszcze więcej kobiecego growlu (i nie tylko growlu)

Idąc dalej tropem poprzedniego posta postanowiłam poszukać i przedstawić Wam zespoły metalowe z kobietami na wokalu, podobne trochę do In This Moment - w każdym razie takie, gdzie Panie używają krzyku lub growlu. Nie wiedziałam, czy takich zespołów jest dużo, ale znalazłam kilka najciekawszych, może komuś przypadną do gustu.

Kilka słów o In This Moment

Przeglądając strony z newsami muzycznymi wiele razy zdarzyło mi się trafić na zespół In This Moment. W większości przypadków za sprawą wokalistki zespołu, Marii Brink, która jest chwalona za walory głosowe. O ile jej nazwisko, a nawet wygląd były mi znane, to jej muzyka i wokal były mi całkowicie obce. Ciekawość wzięła wreszcie górę i postanowiłam posłuchać In This Moment i sprawdzić, o co tyle szumu...

O wokalistkach popowych

Większość wokalistek pop ma słodkie głosy, bo albo tak już mają, albo nie pokazują, że mogą śpiewać trochę bardziej drapieżnie (bo do popu  to nie pasuje). Słucham głównie rocka i metalu, ale trochę orientuję się w - nazwijmy to ogólnie - muzyce pop i niektórych artystów/piosenki bardzo lubię. Dziś chciałabym napisać o wokalistkach popowych, które według mnie świetnie radziłyby sobie wokalnie też w ostrzejszym repertuarze.